یه شاخه گل از جنس لاله لبات

یه دسته گل از جنس مریم نگات

یه باغ گل از جنس گرمی صدات

میارم و داد میزنم:

بمون پیش علیرضات

                             قول و قرار دیروز

                                                 مگه قسم نخوردی

                                                                           پیشم بمونی هر روز

دفعه اولت نیست

                        که قلبمو میشکنی

                                                  میری با یکی دیگه

                                                                           زیر قولت میزنی

فقط بدون دل من

                       یه حدی اندازه داره

                                                فکر تلافی هستش

                                                                           اگه به روت نمی یاره

این دفعه هم تو جستی

                                 برو سفر سلامت

                                                        حساب کتابت باشه

                                                                                   واسه روز قیامت

                                      علیرضا

نمیخوام بازیچه دست تو باشم

                                         میخوام از اینجا برم دیگه نباشم

نباشم تا گریه هات رو ببینم

                                         نباشم که روی زخمهای دلت نمک بپاشم

نگاه کن دارم میرم گریه نکن

                                        بزار با خیال شادی تو شاد باشم

ولی بخدا بدون تقصیر من نیست

                                         سرنوشت لعنتی خواست که من از تو جداشم

دارم میرم تموم کن این گریه هاتو

                                          نمیخوام با گریه پشت سر من اب بپاشن

یه سبد دلهره و یه قناری اواز

باز دلم عاشق شدو عشق ما شد اغاز

یه دل مخروبه که درش مونده باز

یه صدای کهنه که میخونه با راز

                                                                                                               علیرضا

                          با یک قلم در دست

                                                     مینویسد بر تن کاغذ

                                                                                   یک جهان در سر اوست

می بینمش هر روز

                          انجا نشسته باز امروز

                                                       پیر و شکسته شده

                                                                                  صد بار بیشتر از دیروز

مینویسد

             صفحه ها پر میشود

                                            اما

                                                     حرف بسیار دارد دل او

مینویسد از تو

                    از ان روزها

                                   از ان لحظه که رفتی

                                                               و رفتنت هنوز ادامه دارد

انجا نشسته است

                          با طنابی در دست

                                                   و نگاهی خیره

                                                                        به هلال نازک ماه

                           می بینمش

                                  خود را به حلقه شکسته ماه اویخته

                                        هیچ کس سوگوار او نشد

                                                  جز شب

                               که به حرمت رفتنش هنوز سیاه پوشیده

مانده بر روی زمین دفتر او

                                   اولین برگش را

                                                         میگشایم با ذوق

هیچ چیز در ان نیست

                             جز تصویر خودش

                                                    اویخته بر حلقه ماه

                              فکرش از قبل همین بود

                                                                         علیرضا

گفتی میخوام تنها باشم     از زندگیت رفتم بیرون     گفتی که نزدیکی بهم     اذیت میشم از بودنت

گفتی برو دارم میرم     رو به جلو قدم قدم

ولی اخه     مگه دنیا چقدره     یه روز که به هم میرسیم

اونروز میخوای چیکار کنی     باز چی میخوای بهم بگی

روت میشه تو چشمایه من نگاه کنی

سرت رو بالا بگیری     روت میشه که چیزی بگی

برو بمیر          مردن واست راحت تره

جلوی چشمام نباشی          واسه تو خیلی بهتره

                                        علیرضا

سالهاست سر این کوچه شده خانه من

سالهاست منتظرم

می نشینم تا بیاید از سفر

امشب هم زیر باران می نشینم اینجا           باز به خود میگویم: او میاید فردا

                                  علیرضا

                                  تا که نگی نگفتی

بذار بگم که دلم اصلا تورو نمیشناخت

                                             برای سرگرمی بود      چشم توی چشم توانداخت

بذار بگم بیکار بودم که با تو همبازی شدم

حالا میخوای بری برو                   به رفتنت راضی شدم

بعد از تو یه نفر دیگه

من نمیگم دلم میگه

فرقی برام نمکنه تو بری یا که بمونی

                                               نیازی به گفتن نبود      خودت هم اینو میدونی

                                                علیرضا      

دلم رو تا جون دارم            توی سینه حبسش میکنم

توی مساله زندگیم           من عشق رو کسرش میکنم

دلسنگی رو توان میدم           با خوشی جمعش میکنم

نمیخوام دلم تنها باشه           با دنیا ضربش میکنم

از دل تو جذر میگیرم           با منفی جمعش میکنم

با مخرج تنهایی هام           صورت کسرش میکنم

                     علیرضا

دیگه میدونم چیکار کنم                تا دوباره نذاره بره

ایندفعه میخوام من برم

میخوام که تنهاش بذارم

چند روزی دنبالم باشه

چند روزی اون تنها باشه

تا دیگه ترکم نکنه

تا دوباره بچه نشه

                                 علیرضا

میخوام یه شعر نو بگم                         شعری بدون تو بگم

با ردیف و قافیه کاری ندارم                   یه شعر نو واسه دلم

شعری که تو توش نباشی

فکرش رو کن یعنی میشه

دلم من هستم         مصراع اول از تو         مصراع دوم از من

میگم اخه نمیشه این یه بار هم اون باشه

میگه رو زخمهای من بازم نمک میپاشه

                          علیرضا

ای پاسبان شب         ای پاسبان شب 

او را بیاب از خواب من بردار و بگریز

میخواهد ازارم کند

ای پاسبان شب       اینجا       دستش به دستانت نهم

حالا بگیر او را ببر       از شهر ما اصلا برو

امشب تو مدیونم کنی       هر چه بخواهی میدم

ای پاسبان او را ببر

او را ببر     کاری بکن دیگر نیاید این طرف

امشب تو مدیونم کنی

                                                          علیرضا

باز هم تو      ای عشق

زبرای چه به سمت منه دیوانه شتابی

مگر از من تو چه دیدی

که دلم را همچو گرگی در بیابان تو دریدی

مگر انوقت که گفتی

تو دگر همچو فرهاد عاشق هستی

به تو من نگفته بودم

منو عشق؟؟؟؟ انگار تو مستی

من از عشق و عاشقی بیزارم

من از تو کینهء بسیار در دل دارم

باز هم دست از سر من نبرداشته ای

تخم نفرت در دلم کاشته ای

من دل از سینه بکندم

هیچ میفهمی

گور عشق خود نیز کندم

هیچ میفهمی

پس تورا با منه دیوانه دگر کاری نیست

دل من دیر زمانیست که دفن است

از برای مرگ او حاجت به زاری نیست

من اگر ان دیر باز عاشق بودم

تو به معشوقه من عشق ندادی

تو زمعکوس برای دل شکستن

هر چه که بود به قلبش دادی

پس برو                 ودگر بار به سمت منه دیوانه نیا

که به اتش بکشم          زتو دودمان و ال و کیا

                                                          هیچ میفهمی

                                                                       علیرضا

دلم از غم شده لبریز لبریز

دیگه کاسه صبرم کرده سرریز

اخه دیگه دلم یاری نداره

که باشه همدم این جسم ناچیز

دیروز (اونم) گذاشت از پیش من رفت

دلم تنها شد و تو بیکسی مرد

اره سیلی که دیروز اومده بود

تموم زندگیمو با خودش برد

                                        علیرضا

بدون تو نمبتونم

دیگه از شادی بخونم

وقتی کنارم نباشی

دیگه عاشق نمیمونم

همه ترانه هام غمه

دلیلش رو نمیدونم

فقط قسم خوردم دیگه

چیزی بجز غم نخونم

                                             علیرضا